Ding 23 evaluatie

Uiteindelijk dan toch de eindstreep gehaald!Voor mij was 23 dingen een leuke uitdaging. Ik heb veel nieuwe dingen geleerd waar ik alleen niet achter gekomen was. Omdat je er nu echt voor gaat zitten, heb je meer drive om dingen uit te zoeken en door te zetten als iets niet lukt. Als ik voor mezelf een keer op flickr had gekeken, had ik de moed al snel opgegeven, nu zet je toch meer door. Op zich vond ik mezelf al best mediawijs, maar er bleken toch nog veel dingen te zijn die ik nog niet wist.
De begeleiding van onze voortrekkers heb ik als heel positief ervaren, altijd wel een reactie op je blog of tips en trucs. Omdat ze zelf een week ervoor tegen soms dezelfde dingen waren aangelopen, waren de oplossingen ook duidelijk en praktisch.
Wat ik wel jammer vond was het feit dat er toch een aantal mensen is achtergebleven (hoewel ik nog wel wat flinke eindspurts heb gezien) en dat er vooral wat vrijwilligers zijn afgevallen. Jammer dat we die niet aan boord hebben kunnen houden.
Voor de bibliotheek heb ik aardig wat mogelijkheden gezien. Zo zou ik graag QR codes gaan gebruiken op posters en flyers, een hyves voor kinderen lijkt me leuk en voor youtube zie ik ook wel kansen. Twitter moeten we beter gaan vormgeven (een projectplan ontbreekt nog) en een blog gevuld door verschillende mensen lijkt me ook heel leuk. Wel is het heel belangrijk dat het nu goed gaan oppakken. Er moeten keuzes gemaakt worden: wat doen we wel en wat niet, hoe gaan we het doen en wie gaat het uitvoeren. Ik denk dat het MT als eerste zich daarover moet gaan buigen en dat het daarna voor een groot gedeelte onder mijn verantwoordelijkheid gaat vallen. Input van de voortrekkers is daarbij zeer gewenst. En de uitvoering moeten we doen met elkaar, zo heb ik hier en daar al wat verrassende blogtalenten gezien....

Ding 22 en een half: de ov chip

Op weg naar 23ddd nota bene werd ik geconfronteerd met een technische vernieuwing op het openbaar vervoerfront waar ik echt niet mee uit de voeten kon: de ov chip. Hier moet ik echt even een blog aan wijden (hoewel ik niet weet of iemand dit nog gaat lezen), om de frustratie van me af te schrijven. Ik ging met de trein naar Amsterdam, de kaartautomaat in Bodegraven was defect en ik had al een poosje een ovchipkaart in mijn portemonnee. Deze kaart had ik al wel in de bus gebruikt en hij deed het prima. Dus ik ingecheckt bij zo'n paal, dat ging goed. Ik was niet zeker van het bedrag dat erop stond, dus in de drie minuten overstaptijd in Utrecht ook nog uitgevogeld hoe ik de kaart op moest laden en er 25 euro opgezet. Lekker ontspannen hoor, dat reizen met de trein. Kom ik in Amsterdam, vind na even zoeken een ovchippaal en probeer uit te checken. Helaas, dat lukte niet: 'het is niet mogelijk met deze ovchipkaart in- of uit te checken'. Vier palen geprobeerd, mocht niet baten. Dan maar naar een loket. Ja mevrouw, heeft u de kaart dan wel geactiveerd voor de trein? Thuis, op internet? Nee dus. Dat betekent dat ik als zwartrijder naar Amsterdam ben gereisd, gelukkig heb ik dat onderweg niet geweten.... bij het loket lukte activeren niet, maar helemaal aan de andere kant van het station was een loket waar het wel gedaan kon worden. Ok, eerst maar naar de OBA. Na een zeer inspirerende 23ddd op de terugweg het andere loket opgezocht. Nou, dat was een verhaal apart. Zit daar zo'n Amsterdamse dikke dame met een onderkin van hier tot Tokio, die me toeblaft: dat kost 50 cent!!!! Nou ja, jammer dan. Het moet toch gebeuren, anders kan ik niet reizen. Sta ik daar tien minuten te wachten bij zo'n zuchtende medewerker, geeft ze me het kaartje weer terug met de plat uitgesproken Amsterdamse woorden: nou mevrouw, ik krijg nou allemaal van die rare dingetjes op m'n scherm, moet je nou es kijke!
En dan ben je uitgepraat toch? Voor de terugweg maar een ouderwets kaartje gekocht bij de automaat...ik moet me toch maar eens verder gaan verdiepen in ovchipkaart.nl, maar als het eigen personeel het al niet kan...

Ding 22 The new world of librarianship

Michael Stephens slaat wat mij betreft in zijn artikel 'The new world of librarianship' de spijker op zijn kop. Hoewel er al grote veranderingen gaande zijn in klantbenadering, gaan we hierin nog niet ver genoeg. Wat de klant nodig heeft of willen hebben moet centraal staan. We moeten toegang tot bibliotheekdiensten bieden vanuit huis, werk, school en...in de bibliotheek en die toegang zo gemakkelijk mogelijk maken. De nieuwe bibliothecaris omarmt web 2.0 tools en ontmoet de klanten waar ze zich online bevinden. Stephens maakt wel een kanttekening: de bibliotheek doet niet mee met alle technologische ontwikkelingen zonder zich eerst af te vragen: hoe past dit in mijn missie en doelen? We kunnen als bibliotheek wel gaan twitteren en facebooken, maar is het nuttig, voegt het iets toe? Zit de klant hier op te wachten? We moeten hierover goed nadenken en tegelijkertijd wel snel beslissingen nemen....

Ding 21 Sociale bibliotheekcatalogi

Mijn eerste associatie met het woord catalogus is catalogiseren en dat roept weer herinneringen op aan de oude saaie titelbeschrijflessen (punt spatie streep spatie...). In de tussentijd is de catalogus gelukkig meer aan het worden dan een beschrijving van boeken. Het interactieve element in catalogi spreekt me erg aan. Sinds een aantal maanden kunnen klanten van onze bibliotheek inloggen in cwise. Hier kun je behalve je eigen gegevens beheren, verlengen en dat soort zaken ook in de catalogus zoeken ,titels waarderen, lijstjes maken, vrienden zoeken, taggen....doordat er meer illustraties gebruikt worden (voorkanten van boeken, ook hier: frontaal presenteren) ziet alles er heel aantrekkelijk uit. Je merkte bij de overstap wel dat niet alle klanten hier al klaar voor zijn. Ze willen alleen boeken verlengen en vinden de nieuwe vormgeving omslachtig. Wel zie je al op steeds meer plaatsen waarderingen staan. We zouden als bibliotheek wat meer energie moeten steken in het de klant laten zien van de voordelen.... Als we straks zijn aangesloten bij de landelijke website worden nog veel meer dingen mogelijk. Een gepersonaliseerde pagina, 1 zoekfunctie voor alle collecties en de mogelijkheid widgets toe te voegen. Ik ben benieuwd!
Mensen wijzen elkaar op leuke boeken via sociale netwerken en weblogs. Waarom doen wij dat als bibliotheek niet? Een veellezende collega met een vlotte pen, daar gaan we naar op zoek!
De aquabrowser vind ik een goede aanvulling op de bicat catalogus als je er in eerste instantie niet zo goed uitkomt. De associatieve woordenspin, daar kan ik het niet zo goed mee vinden. De associaties zijn wel heel vrij, waardoor je op de gekste plekken komt (wat dan ook wel weer grappig is). Zo kwam ik van Harry Potter via tovenaarsleerling bij Friet van Piet uit :-)